Senede Bir Gün Yak
“Senede Bir Gün Yak”, kendisini devlet makamlarına sunulan makul bir proje gibi gösteren, fakat toplumsal korku ve nefretin mantığını sonuna kadar götürerek absürdleştiren bir öneri. Kendini “mazlum” sayanın kadınlardan, LGBT bireylerden, farklı inançlardan, yaşam biçimlerinden ve kimliklerden duyduğu korku, sonunda korunma isteğinden saldırma arzusuna dönüşüyor. Proje bu arzuyu bastırmak yerine ona senede bir gün, kontrollü bir sahne ve temsili kurbanlar veriyor. Şiddet bir hizmete, nefret ise neredeyse resmî bir bayrama dönüşüyor. Yakıp yıkmanın ardından gelen “katharsis” ise asıl soruyu bırakıyor: Nasıl birlikte yaşayacağız? PDF’deki metni özenle okuyun ve ardından [çalışma konusu]na geçin.
Bir Acıya Kiracı
Metin Altıok
Yapı Kredi Yayınları, 2014, 436 sayfa
Agos Gazetesi
“Ey babalarımızı yakanlar:
Son sözü söyleyecek taraf biz olacağız”
27 Şubat 2025, kolaj: Füsun Turcan
Çalışma Konusu
Hafızanızda ya da toplumsal hafızada yer etmiş bir linç girişimini seçin. Olayın veya facianın geride bıraktığı fotoğraflara, tanıklıklara, haberlere, sözcüklere ve suskunluklara bakın. Yalnızca neler yaşandığını değil, nasıl hatırlandığını ve nelerin unutulduğunu araştırın. Ardından bu malzemeyi yazı, çizim, fotoğraf, kolaj, video, ses ya da başka bir yöntemle dönüştürerek kendi karşı hafızanızı kurun. Şiddeti yeniden gösterip çoğaltmak yerine, hedef alınanların hayatına, sesine, geride bıraktıklarına ve geleceklerine yer açmayı deneyin. Linç kalabalığının hafızasına karşı, birlikte yaşayabilmenin hafızasını üretin.