Yas Makinesi
Bir şey kaybolduğunda nereye gider? Oxana Timofeeva, “Yas, kaybolan şeyin içselleştirilmesi ya da muhafaza edilmesi olarak iş görür” diyor. Belki de yas, kaybettiğimiz şeyi yok etmek yerine onun yerini değiştiren tuhaf bir makinedir. Dışarıda artık bulunmayan bir insanı, hayvanı, aşkı, evi, zamanı ya da dünyayı içeri taşır. Büyük bir gayretle yeryüzünde kaybolanı hafızada bir imgeye dönüştürür. Burada imgeyi basit bir hatıradan daha güçlü bir hissediş olarak düşünelim. Yas makinesinin inkâr, öfke, depresyon ve kabullenme gibi farklı hareketleri olabilir. Önce kaybı reddeder, sonra ona öfkelenir, ardından yokluğun ağırlığıyla çöker ve sonunda onunla birlikte yaşamayı öğreniriz. Fakat kabullenmek gerçekten bırakmak ya da vazgeçmek midir? Yoksa kaybettiğimiz şey tam da o anda içimizde başka bir biçimde yaşamaya mı başlar? PDF’i inceleyin, ardından [çalışma konusu]na geçin ve Yas Makinesini çalıştırın lütfen.
Çalışma Konusu
Yas, mekânsal olanın zihinsel olana bir tercümesidir. Kaybettiğiniz bir şeyi düşünün. Bir insan, hayvan, ev, oda, sokak, ağaç, eşya ya da artık bulunmayan herhangi bir şey olabilir. Önce onun yeryüzündeki yerini hatırlayın. Nerede duruyordu? Ne kadar yer kaplıyordu? Ona hangi mesafeden bakıyordunuz? Şimdi onu hafızanıza taşıyın. Mekânını, ölçüsünü, ağırlığını ve biçimini değiştirin. Eksiltin, büyütün, çoğaltın, parçalayın ya da başka şeylerle birleştirin. Yeryüzünde artık bulunmayan şeye zihninizde yeni bir yer açın. Bu tercümeyi çizerek, yazarak, fotoğraflayarak, bir nesne, harita, makine, ses ya da video üreterek görünür hâle getirin. Kaybettiğinizi geri getirmeye çalışmayın. Yas Makinesi onu bir imgeye dönüştürsün.